Hoe het willen veranderen van anderen leidt tot geweld
Elke vorm van het willen veranderen van de ander is een vorm van geweld. We doen de werkelijke situatie en de ander geweld aan als we niet accepteren wat er is.
We kunnen nog zo veel mooie plaatjes hebben van wat we zouden willen zien in het gedrag van de ander, maar zodra die plaatjes nageleefd worden verliezen we het contact met wat zich werkelijk voor onze ogen afspeelt. Dan hebben we geen respect voor iemands achtergrond, zijn sociale afkomst, zijn mogelijkheden, zijn keuzes, zijn ontwikkelniveau, zijn vallen en weer opstaan, zijn verhaal. Dan zien we niet wie die ander echt is. Zien we niet wie die ander geworden is door al zijn keuzes tot nu toe.
Dan zeggen we eigenlijk zoals jij nu geworden bent is niet oke. Jij moet het anders doen, voor mij. En dat terwijl we ons vooral richten op de ander e onszelf helemaal niet duidelijk kenbaar maken.
Dus zetten we drang en dwang in, fysiek, emotioneel. Dan manipuleren we, smeken we, bepalen we, sturen we en corrigeren we de ander. Dat zijn allemaal vormen van geweld.
De ander, die ook leeft vanuit “je kunt alleen jezelf veranderen en niemand anders” voelt direct dat er druk en spanning richting hem komt. Een defensieve houding is vaak wat er volgt. Omdat de situatie niet klopt met de wetmatigheid. IK wil niet veranderd worden.
In al onze dagelijkse ontmoetingen herhalen we deze vormen van geweld. Vele situaties gaan voorbij waarbij de spanning die het oproept niet eens echt gevoeld wordt. We zijn zo bezig met de dagelijkse gang van zaken dat we die niet eens opmerken. Maar die spanning is er wel. Andere momenten verlopen met irritatie, spanning, ruzie, een woordenwisseling. Weer andere momenten worden fysiek en ontstaat er een handgemeen, een openlijke ruzie met harde luide stem.
In deze momenten is er nog een fysieke en emotionele uiting van de spanning, die het willen veranderen met zich meebrengt. Een soort ontlading.
De momenten waarin de spanning niet wordt opgemerkt, of die onder het mom van goede bedoelingen wordt weggeredeneerd die verdienen aandacht. Doordat ze geen uiting krijgen stapelt de spanning zich op. In mensen. En spanning wil altijd gezien worden. Geen energie gaat verloren en dus zal deze spanning zich een wegbanen in het leven. De spanning komt er ergens uit, wordt ergens zichtbaar en voelbaar.
Als de spanning naar binnenslaat dan worden we zelf gespannen en krijgen we allerlei klachten.
Maar zodra de spanning naar buiten slaat gaat de spanning meewegen in elk contact, in elke ontmoeting die je hebt. Dan worden de lontjes korter, dan is geduld vaak ver te zoeken, dan is de beeldvorming van de ander vaak negatiever. Dan bepaalt de spanning dat we met spanning naar de wereld kijken en die met spanning ervaren. Ongemerkt. Ons wereldbeeld wordt er één van spanning. Op welk terrein dan ook.
Kijk eens om je heen. Hoe ervaar jij het dagelijks leven?
De belofte aan jezelf “ik kom in vrede” is een aanzet om te stoppen met de ander te willen veranderen. Het is een aanzet om situaties te bezien zoals ze zijn en jezelf in de meest krachtige vorm vredig neer te zetten. Een manier waar iedereen profijt van heeft en waarbij we geen onverwerkte spanning bij ons blijven dragen en geen extra spanning blijven toevoegen aan onszelf en de omgeving. Zo draag je elke dag bij aan een wereld die meer en meer vrede laat zien. Dan zet je je invloed volledig in. Dan verminderen de momenten van agressie en geweld.